A dalej, nad innymi zamarłymi krajobrazami fantastycznie skomponowanej, karmazynowej księgi, nad innymi nieubłaganie mętniejącymi portretami Hamletów, Antygon oraz innych widm - z czterech prozatorskich arcydzieł Sebalda wracają doń wszystkie niepokojące zdjęcia, owe przestrzenie zamarłe w małych prostokątach, obtańcowywane przez jego rozległe, spokojnie falujące zdania, co są niedokładnym echem westchnień wewnątrz zdjęć, albo raczej odpowiedzią na westchnienia.