Resztki zatem, kawałki, rupiecie. Ocalałe w pamięci nitki faktów, okruchy gestów, rzeczy biedne, zużyte, może zmarnowane, i mrowie innych drobiazgów, strzępów. Masa marności, jak w pamiętliwym teatrze Tadeusza Kantora - marności najniższej rangi, co już do niczego się nie nadaje poza nieudolnym udawaniem starych widm na scenie wspominającej głowy. I dalekie krowy na pastwisku, którym ona deklamowała wiersze Chaucera, i jeszcze jakaś niebieska flanelowa garsonka, także różowa sukienka z wełny, stół, dywanik, żonkile i rondelek, i fragment katedry w Chartres, i nietoperze w karlsbadzkiej jaskini. W końcu – ona sama.